|
ΑΓΡΙΝΙΟ
[Διάσχιση Τριχωνίδας] από τον Παναγιώτη Σαβελώνα [The
Pilot]
CROSS LAKE ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑ (Αιτωλοακαρνανίας)
Ημερομηνία: 4/8/2003
ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ : Πελεκητός Παραβόλας
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟΓΕΙΩΣΗΣ : Δυτική
ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΗΜΕΡΑΣ: Ν άνεμος χαμηλά 5-10 χιλ.,
νεφοκάλυψη 4/8
Η μέρα ξεκίνησε από νωρίς το πρωί με
σύννεφα που ως συνήθως φανέρωναν ότι από το μεσημέρι και μετά οι
κατακόρυφες αναπτύξεις ήταν αν όχι σίγουρες , πολύ πιθανές. Τρία τεμάχια,
συγνώμη τρεις φίλοι αλεξιπτωτιστές συγκεντρώθηκαν στην προσγείωση
Παραβόλας , Κώστας Γερνάς ,Θανάσης Ρόρος, Παναγιώτης Σαβελώνας. Αφού έγινε
εκτίμηση του καιρού κατευθυνθήκαμε στην γνωστή και ιστορική απογείωση της
Παλιοκαρυάς. Στα μισά του δρόμου ξαναγίνετε εκτίμηση του καιρού και
αλλάζουν ομόφωνα τα σχέδια με κατεύθυνση την απογείωση Πελεκητού Παραβόλας….τα
σύννεφα δε δημιουργούνταν και χάνονταν σε τακτά διαστήματα και σε μας
τρέχανε τα σάλια χάνοντας πολύτιμο χρόνο εκτιμώντας και συνεκτιμώντας τον
καιρό !!!!
Φτάνουμε στην απογείωση Πελεκητού και διαπιστώνουμε ότι ο καιρός είναι
ουριοανατολικός και η πιθανότητα απογείωσης μηδενική. Μια ολιγόλεπτη
ηλιοφάνεια στην πλαγιά τονώνει το ηθικό μας και αναζωπυρώνει τις
πιθανότητες για απογείωση βλέποντας τις μαγικές ασπροκόκκινες κορδέλες
(ανεμούρια) να γυρίζουν φάτσα. Το χαμόγελο στα χείλη και η καλή διάθεση
επανέρχονται και κάνουν το ηθικό μας ακμαίο. Τότε ακούγεται μια φωνή να
λέει «εγώ θα απογειωθώ τώρα». Λίγο τα βλέμματα των άλλων περίεργα, λίγο ο
ενθουσιασμός από το γύρισμα του ανέμου, λίγο η υπερεκτίμηση των
δυνατοτήτων και η απογείωση γίνεται μέσα στα επόμενα λεπτά.
Το ασπροκίτρινο Trango ψάχνει την πλαγιά για το πολυπόθητο θερμικό που θα
κάνει το vario να κελαηδήσει με το χαρακτηριστικό γνώριμο ήχο του
γεμίζοντας το πιλότο με ψυχική ευχαρίστηση. Τα δευτερόλεπτα κυλούν
βασανιστικά αργά μέχρι που ακούγεται το vario και τα πρώτα +100 μέτρα
είναι γεγονός.
Ασθενή θερμικά με ανεβάζουν μέχρι τα 1700 μέτρα και μέχρι τα 1900 ψάχνω
οτιδήποτε να μου δώσει λίγο ύψος ή τουλάχιστον να συντηρήσω αυτό που έχω.
Ένα οργανωμένο θερμικό με οδηγεί αργά αλλά σταθερά στην ποθούμενη cloud
base κοντά στα 2500 μ.
Όλη την παραπάνω ώρα το μυαλό δούλευε για το ποια είναι η καλύτερη πορεία
που πρέπει να ακολουθήσω για cross country. Ξαφνικά σκέφτομαι το PWC της
Κόνιτσας και στο μυαλό μου έρχεται το cross camping και σαν αστραπή μου
περνάει η σκέψη για cross lake.
Ήδη ο Β- Β/Α άνεμος που υπήρχε μετά τα 1900 μ. με είχε οδηγήσει προς τα
παράλια της λίμνης Τριχωνίδας (την μεγαλύτερη φυσική λίμνη των Βαλκανίων).
Η απόφαση πάρθηκε και αρχίζω να ταξιδεύω σχεδόν νότια με 45-50 χιλ. στα
2500μ. για να πραγματοποιήσω το cross lake. Η ιδέα μου αρέσει αλλά το
γαλαζοπράσινο νερό κάτω από τα πόδια μου είναι αρκετό για να οδηγήσει την
πτήση σε φιάσκο αν όχι σε κασκαρίκα!!. Το ύψος που δείχνει το gps όμως
είναι η πραγματικότητα και η σφραγίδα για να πραγματοποιηθεί η πτήση. Πριν
να το καταλάβω βρίσκομε πάνω από την λίμνη ταξιδεύοντας με 45 χιλ. και
χάνοντας -1 μ. Πρωτόγνωρη και ανέλπιστη η χαρά για το trango μου, απανωτές
οι χαρές της ηδονής για μένα. Η πτήση εξελίσσεται κανονικά αλλά χωρίς
ανοδικά παρόλο που ένα ελκυστικό συννεφάκι φλερτάρει πάνω από την πτέρυγα.
Το vario σιωπηλό λες και θέλει να απολαύσει και αυτό την χαρά αυτής της
πτήσης.
Στα μισά της διαδρομής κακές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου διώχνοντας
την μαγεία από τα μάτια μου. Λες να πατώσω, μήπως γίνει κάτι, μήπως το
ένα, μήπως το άλλο; Σκέφτομαι ότι η λίμνη είναι γεμάτη από επίδοξους και
ενθουσιώδης ψαράδες που με τις βάρκες τους σχίζουν τα νηφάλια νερά της
Τριχωνίδας και αμέσως σκύβω να ψάξω στο γαλάζιο νερό για βάρκες. Και η
διαπίστωση που κάνει έρχεται να με γεμίσει με αδρεναλίνη……..καμία βάρκα
δεν πλέει στην επιφάνεια του νερού!!!!!............Το θρόισμα από τις
αρτάνες του αλεξιπτώτου ανεκτίμητη συντροφιά στην μοναχική μου πτήση, το
ύψος που δείχνει το gps όμως είναι γεμάτο σιγουριά για την πραγματοποίηση
της πτήσης.
Τα άλλα 2 τεμάχια, συγνώμη ο Κώστας και ο Θανάσης ρωτάνε και ξαναρωτάνε
στο VHF που βρίσκομε και πως εξελίσσεται η πτήση. Η αγωνία των φίλων
τελειώνει όταν ακούνε στον ασύρματο ότι βρίσκομε πάνω από στεριά στο κάμπο
της Γαβαλούς, και μετά από αυτό ο Κώστας αποφασίζει να πετάξει
πραγματοποιώντας μία αριστοκρατική και δεξιοτεχνική τσουλήθρα!!! .
Την αγωνία διαδέχτηκε η χαρά της επιτυχίας και η συγκίνηση μεγάλη. Η χαρά
του ασπροκίτρινου trango εκδηλώνεται με ένα wing over. Αφήνοντας τις
σκέψεις και την μαγευτική θέα της λίμνης πλησιάζω τις δασωμένες πλαγιές
του Αράκυνθου ψάχνοντας για μεγαλύτερες συγκινήσεις που τελικά δεν
αποδίδουν τα αναμενόμενα.
Η προσγείωση κοντά στα γεφύρια του Αλάμπεη είναι προ των πυλών. Δίνω
στίγμα προσγείωσης στο VHF και μετά από μερικά λεπτά το κουρασμένο αλλά
όχι γερασμένο trango πέφτει με ατονία στην ποώδες βλάστηση. Το μάζεμα του
αλεξιπτώτου γίνεται αργά-αργά, περνώντας μια-μια οι σκέψεις της πτήσης από
το μυαλό μου. Λίγο πιο πέρα κάποια παιδάκια κοιτάζουν φοβισμένα το
ασπροκίτρινο θηρίο που κείτεται στο έδαφος, από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο
ακούγονται ρυθμικές κόρνες, αμέσως μετά ο Κώστας φτάνει για κάνει
περισυλλογή το τεμάχιο που ξέκοψε από το κοπάδι και δια στόματός του
ακούγεται η φράση « σήμερα ο ένας είναι του ύψους, ο άλλος του βάθους, και
το τρίτος του εδάφους (δυστυχώς ο Θανάσης δεν είχε απογειωθεί λόγω
ουριοανατολικού ανέμου).
Χάρτης περιοχής και εάν θέλετε το
log της πτήσης
Την πτήση αυτή την αφιερώνω στον πεθερό μου επειδή λίγα λεπτά πριν
απογειωθώ μου τηλεφώνησαν και μου είπαν άσχημα νέα για την υγεία του.
Καλές και ασφαλείς προσγειώσεις
Παναγιώτης Σαβελώνας
|
