Αλεξιπτωτισμός πλαγιάς και φιλολογία.
Κάτι μεταξύ αστείου και σοβαρού.
Όπως τα μικρά παιδία που παίζουν με τις άγνωστες λέξεις και οι μεγάλοι με
την γλωσοπλασία, σκέφτηκα να παρουσιάσω κάποιους προβληματισμούς μου. Η
Ελληνική γλώσσα, ως η κορυφαία ανθρώπινη ζωντανή γλώσσα αντιμετωπίζει
συνεχώς κάποια πρακτικά προβλήματα . Άλλοτε με σοβαρό τρόπο και άλλοτε με
περιπαικτικό τρόπο, σεβόμενος και τις ιδέες του ανεμοπόρου Κώστα Πικρού.
H ονομασία του αθλήματος ως αλεξίπτωτο πλαγιάς είναι η καθιερωμένη
πλέον σε καθημερινή χρήση. Όμως εξακολουθεί να υπάρχει κάποια ασάφεια με
την ονομασία, λόγω της σύγχυσης που δημιουργείται με το αλεξίπτωτο
στατικού ιμάντα (στρογγυλό) ή και το αλεξίπτωτο ελεύθερης πτώσης. Το
αλεξίπτωτο πλαγιάς έχει μια αεροδυναμική πτέρυγα η οποία επιτρέπει την
ανεμοπορία και δεν έχει σχέση με το δεύτερο συνθετικό της λέξης πτώση. Θα
πρότεινα την ονομασία του αθλήματος ως αλεξίπτερο πλαγιάς ή απλά
αλεξίπτερο. Το άλλο συγγενές άθλημα ονομάζεται αιωρόπτερο γνωστό και σαν
αετός ή Δελταπλάνο. Βέβαια το πρόθεμα αλεξι σημαίνει αποκρούω, προστατεύω,
δηλαδή αλεξίπτερο σημαίνει προστασία, απόκρουση του πτερού, γεγονός που
δεν ανταποκρίνεται σε αυτό το αεράθλημα. Ίσως ένα μικρότερο και πιο
εύχρηστο όνομα θα ήταν πιο επιτυχημένο. Ανεμοπτέρυγο ίσως;
Η λέξη *Parapente* είναι γαλλική και προέρχεται από την σύντμηση
των λέξεων [Parachute de pente] που σε μετάφραση σημαίνει αλεξίπτωτο
πλαγιάς. Αυτό όμως δεν είναι γνωστό σε αυτούς που έρχονται για πρώτη φορά
σε επαφή με το άθλημα και το συγχέουν με την έκφραση ...στο παρά πέντε.
Έτσι ακούγεται κατ' αρχήν ως αστεϊσμός, αλλά δημιουργεί και μια αίσθηση
κινδύνου, που όμως δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα. Πάντα προτείνω
να μην την χρησιμοποιούμε, ώστε να επικρατήσει η σωστή του ονομασία ως
αλεξίπτωτο πλαγιάς. Η μήπως καλλίτερο θα ήταν ως αλεξίπτερο πλαγιάς ή ως
Ανεμοπτέρυγο.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του αλεξιπτωτισμού πλαγιάς είναι πως ο
αλεξιπτωτιστής θα αποφύγει να πει το ρήμα *πέφτω *. Σκεφτείτε τις
φράσεις: Έπεσε η κυβέρνηση ,έπεσε η δραχμή, έμπορος έπεσε έξω, έπεσα και
κτύπησα, έπεσε σε ενέδρα. Θα έλεγε κανείς ότι όλα τα θλιβερά αποδίδονται
με αυτό το νεοελληνικό ρήμα. Ακούγοντας κάποιος την φράση *εδώ πέφτουν
αλεξιπτωτιστές πλαγιάς* σκέπτεται, *ελπίζω να μην έφαγαν τα μούτρα
τους*.
Δυστυχώς και η λέξη *πήδημα* είναι προβληματική. Σκεφτείτε τα
πονηρά χαμόγελα εάν πεις ότι πήδηξα 3 φορές σήμερα. Μάλλον θα
χαρακτηριστείς ως sex maniac, παρά ως καλός αεραθλητής.
Ένα ακόμα πρόβλημα είναι και η λέξη *ρίψη*. Σκεφτείτε τις
φράσεις: Του έριξε βιτριόλι, τον έριξε στην μοιρασιά, την έριξε στην
ακολασία, απαγορεύεται η ρίψης μπαζών. Έτσι πιο δίκαιο για τους
αλεξιπτωτιστές πλαγιάς είναι η λέξη *πτήση* και για τους αλεξιπτωτιστές
ελεύθερης πτώσης η λέξη *άλμα*. Τα αλλά ξεχάστε τα παρακαλώ.
Κατά την Φυσική το αλεξίπτωτο πλαγιάς, το αιωρόπτερο και το ανεμόπτερο
είναι όλα πίπτοντα σώματα. Το γεγονός ότι το αλεξίπτωτο πλαγιάς χάνει 1
μέτρο ύψους για κάθε 8 μέτρα που πηγαίνει εμπρός, ενώ το ανεμόπτερο 50 δεν
κάνει το ανεμόπτερο λιγότερο πίπτον σώμα.
Όσο και εάν αυτό μας δυσαρεστεί δεν παύει να είναι γεγονός ότι τα
ευγενέστερα αεραθλητικά μέσα απλώς πέφτουν προς το έδαφος. Για να
αποφευχθεί η λέξη *πτώση'' με τα γνωστά σχόλια χρησιμοποιείται η λέξης
*κάθοδος* από τους αλεξιπτωτιστές. Από τους ανεμοπτεριστές
χρησιμοποιείται το ακόμα αριστοκρατικότερο *κατολίσθηση*. Όλα όμως
περιγράφουν την ίδια κατάσταση. Βέβαια σε κάποιες ακραίες καταστάσεις
κάποιος μπορεί να πει : *ανεβαίνει το δολάριο* αντί να πει *πέφτει η
δραχμή*.
Έτσι και οι αεραθλητές περιγράφοντας μια πτήση λέμε: *πόσο ανεβαίνουν τα
βουνά* και όχι *πόσο πέφτουμε εμείς*. Οι ανεμοπόροι για να ξεχάσουν ότι
είναι πίπτοντα σώματα, αγωνίζονται για μείνουν στον αέρα εκμεταλλευόμενοι
το δυναμικό της πλαγιάς και τα θερμικά ανοδικά ρεύματα του αέρα. Δεν
μπορείτε να φανταστείτε την αγωνία μας για να μην καταλήξουμε στο έδαφος.
Ας μην ενθαρρύνονται όμως και φίλοι μας αεροπόροι διότι και αυτοί
πίπτοντες είναι. Απλά εκείνοι πληρώνουν σε καύσιμα για να ανέβουν, αλλά
τελικά στο έδαφος θα καταλήξουν για ανεφοδιασμό.
Όλοι φίλοι μου, όλοι πίπτοντες είμαστε.
Π. Κανιαμός |
