Ιστορία
Απ’τους πανάρχαιους χρόνους οι μαρτυρίες και οι μύθοι για τις προσπάθειες
του ανθρώπου να πετάξει κι αυτός όπως τα πουλιά, ελεύθερος στον αέρα,
είναι πάρα πολλές.
Απ’την Αρχαία Ελλάδα, με πρώτους τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο, ως την Άπω
Ανατολή με το μύθο του μαγικού χαλιού και πέρα ως την Κίνα όπου πηδούσαν,
χρησιμοποιώντας ομπρέλες, από ψηλούς πύργους, ως την εποχή του μεγάλου
ερευνητή Λεονάρντο ντα Βίντσι, οι προσπάθειες συνεχίζονται και
εξελίσσονται.
Το 1620 έχουμε την πρώτη πτώση με μορφή αλεξίπτωτου από τον Fausto
Venanzio και στη συνέχεια αναφέρονται οι αδελφοί Montgolfier με τις
κατασκευές αεροστάτων. Εκατό χρόνια αργότερα ο Andre-Jaque Garnerin πηδά
από αερόστατο με μία υποτυπώδη κατασκευή αλεξίπτωτου.
Η σύγχρονη εποχή της πτήσης ξεκινάει με τον Otto Lilienthal το 1891, ο
οποίος είναι ο πρώτος αληθινός ανεμοπόρος στον κόσμο. Είχε στο ενεργητικό
του 2000 πτήσεις με ανεμόπτερο δικής του κατασκευής, που θυμίζει έντονα το
σημερινό Swift που είναι μια εξελιγμένη μορφή αιωροπτέρου. Οι αδελφοί Ράιτ
πήραν πολλές θεωρίες του από το βιβλίο του “ Η πτήση των πουλιών σαν βάση
της Αεροπορίας”. Άξιος.
Αργότερα, με τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η απόβαση στη Νορμανδία έδωσε το
έναυσμα να καθιερωθεί πλέον το αλεξίπτωτο ελεύθερης πτώσης. Στις
προσπάθειες που γίνονται για απογειώσεις από το έδαφος ο ‘Άγγλος πιλότος
ελεύθερης πτώσης Walter Neumark το 1962 πραγματοποιεί πτήσεις με
ρυμούλκηση.
Λίγο αργότερα ο Καναδός Domina Jalbert παρουσιάζει ένα νέου τύπου
αλεξίπτωτο σε επίπεδο σχήμα, με προφίλ αεροπλάνου και κυψέλες (Parafoil),
δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον γερμανό μηχανικό Dr. D. Strasilla να
απογειωθεί από πλαγιά βουνού.
Όμως το 1978 ξεκινούν πλέον πτήσεις με απογειώσεις από ύψος 1000 μέτρων
στην περιοχή του Μieussy στην Γαλλία, όπου γίνεται το κέντρο του αθλήματος.
Αναδεικνύονται λαμπροί πιλότοι, όπως ο Andre Bohn και ο Gerard Bosson ο
οποίος παρουσίασε και επίσημα το άθλημα του αλεξίπτωτου πλαγιάς στην
παγκόσμια συνάντηση των αιωροπτέρων το 1979.Το 1982 ο Γάλλος ταχυδρόμος
Roger Fillion, κάνει την πρώτη υψηλή πτήση από το Mont Blanc. Σχολές στη
Γαλλία δημιουργούνται και το άθλημα καθιερώνεται.
Το 1983 γίνονται οι πρώτοι αγώνες και το 1985 ο Richard Trinquier στο
Mieussy πραγματοποιεί πτήση πεντέμισι ωρών με θερμικά και με τη χρήση του
βαριομέτρου, χρόνο που ούτε τα αιωρόπτερα δεν είχαν πετύχει μέχρι τότε.
Την επόμενη χρονιά ο Hubert Aupetit, ένας ακόμη ικανός πιλότος, γράφει το
πρώτο βιβλίο του για την πτήση με αλεξίπτωτο πλαγιάς.
Το άθλημα έχει πλέον διαδοθεί σ’όλον τον κόσμο και ονομαστοί πιλότοι, όπως
ο Serge Tuaz, o Χavier Remond και ο Laurent de Kalbermatten, βελτιώνουν
συνεχώς την τεχνική των πτήσεων και εξελίσσουν την κατασκευή των
αλεξίπτωτων πλαγιάς. Αρχίζει έτσι μια έντονη παρουσία του αθλήματος ,στους
χώρους των πτήσεων. Σχολές εκπαίδευσης δημιουργούνται παντού, η παραγωγή
και η διάθεση των αλεξιπτώτων πλαγιάς έχουν τεράστια απήχηση και
αποστάσεις πτήσης πλέον των 300 χιλιομέτρων είναι πλέον γεγονός.
Ο χώρος πάντα ενεργητικός, εξελίσσεται συνεχώς. Οι αγώνες είναι τα κέντρα
εξέλιξης των πτητικών μας μέσων. Ελπίζουμε ότι θα δούμε σύντομα το άθλημα
μας να περιλαμβάνεται μέσα στα ολυμπιακά αγωνίσματα που τελούνται σε
ολυμπιάδα. Ήδη έχει χαρακτηριστεί σαν υποψήφιο αναγνωρισμένο ολυμπιακό
άθλημα.
Δαίδαλος και Ικαρος
Η ανάγκη να αναφερθώ στον μύθο του Δαίδαλου και του γιου του Ίκαρου
είναι υποχρέωση μου προς τους ανήσυχους αρχαίους Έλληνες. Ο Δαίδαλος
σύμφωνα πάντα με την μυθολογία ήταν πολυτάλαντος και μεγαλοφυής. Ένας
Leonardo da Vinci της αρχαίας Ελλάδας. Η φήμη του ήταν απλωμένη σε όλο τον
αρχαίο κόσμο. Ήταν ο άνθρωπος που έδινε λύση σε όλα τα προβλήματα. Έτσι
όταν ο βασιλιάς Μίνωας αντιμετώπιζε πρόβλημα για την φύλαξη των θησαυρών
του στην Κνωσό της Κρήτης, κάλεσε τον Δαίδαλο ο οποίος διέμενε στην Αθήνα.
Του ανέθεσε λοιπόν την δημιουργία ενός απόλυτα ασφαλούς θησαυροφυλακίου. Ο
Δαίδαλος κατασκεύασε ένα χώρο ο οποίος ήταν πολύπλοκος, γεμάτος διαδρόμους
που ήταν αδύνατον να μπορεί να βγει εάν δεν γνώριζε τον τρόπο κατασκευής
του. Τον λαβύρινθο. Για επιπλέον προστασία εγκατέστησε ένα φύλακα τον
μινώταυρο ,ο οποίος ήταν μίσος άνθρωπος και μισός ταύρος.
 
Δυστυχώς όμως για τον άνθρωπο μας τον Δαίδαλο, και
τον νεαρό γιο του τον Ίκαρο [ Γιος του Δαιδάλου και της δούλας του Μίνωα
Ναυκράτης] , απαγορεύτηκε να φύγει από την Κρήτη. Ο
βασιλιάς Μίνωας φοβόταν μήπως προδώσει το μυστικό του λαβύρινθου ,στους
αντίπαλους του Αθηναίους.
Σκεπτόμενος την επίλυση του προβλήματος του ,της φυγής, κατάφερε να
κατασκευάσει κέρινα φτερά τα οποία τα προσάρμοζε επάνω στο σώμα .Τον ρόλο
του test pilot είχε ο Ίκαρος. Όταν είχαν γίνει τα απαραίτητα test ως
prototype με παρακολούθηση από την D.H.V (DAEDALLUS HEAT VORTEX) σύμφωνα
με τα οποία δεν έπρεπε να πλησιάζουν κοντά στον ήλιο, πετώντας ψηλά διότι
το κερί θα έλιωνε. "μήτε εις ύψος πέτεσθαι, μη τακείσης της κόλλης υπό του
ηλίου αι πτέρυγαις λυθώσι, μήτε εγγύς της θαλάσσης, ίνα μη τα πτερά υπό
της νοτίδος λυθή" Οι δυο πρωτοπόροι αποφάσισαν να δραπετεύσουν ταυτόχρονα.
Ο Ίκαρος παρορμητικός παρασύρθηκε από την μαγεία της πτήσης και πετώντας
ψηλά κοντά στον δυνατό ήλιο δεν απέφυγε το μοιραίο. Έλειωσαν τα φτερά του
και έπεσε στο νησί του ανατολικού Αιγαίου πελάγους, που από τότε
ονομάζεται προς τιμή του Ικαρία .Ο Δαίδαλος με την σωφροσύνη που τον
διέκρινε πέταξε συνετά και επέστρεψε στην Αθήνα.
Βγαίνει κάποιο δίδαγμα για εμάς τους σύγχρονους Ικάρους. Σύνεση.
Σήμερα οι νέοι Έλληνες αναβιώνουν την Ιστορία αυτή και δημιουργούν
Αεραθλητικό κέντρο στην Ικαρία. Η Μυθολογία γίνεται κομμάτι της σημερινής
πραγματικότητας.
Καλές προσγειώσεις.
Παναγιώτης Κανιαμός
|
